lotto Czy pieniądze dają szczęście?

W losowaniu Lotto z kumulacją do wygrania było siedem milionów złotych. Padły dwie szóstki. Dwie osoby wygrały po trzy i pół miliona złotych.

Dla Joanny i Marka ostatnia sobota była szczególną. W końcu po tylu latach systematycznej gry w Lotto na stałe numery uśmiechnęło się do nich szczęście. Otworzyli butelkę wina, tego co to na specjalne okazje i spędzili przy nim wieczór planując wykorzystanie pieniędzy. Poszło im szybko. Przed laty gdy dostali w pracy pierwsze premie postanowili, że wszystkie dodatkowe pieniądze będą inwestowane.

Bzyk

Kochać się, kopulować, seksić się, uprawiać seks, współżyć, dzielić z kimś łoże, grzeszyć z kimś, odbywać stosunek płciowy, sypiać, żyć z kimś, mieć stosunek, mieć z kimś seks, ciupciać, bzykać, pukać, tentegować, trykać, pieprzyć, dymać, chędożyć i wiele jeszcze innych określeń funkcjonuje dla opisania podstawowego dążenia człowieka, jakim jest przekazanie genów następnym pokoleniom. O ile słownictwo opisujące tę czynność, często wulgarne, jest bogate to wiedza na temat techniki i fizjologii tematu uboga. Dopiero od końca lat siedemdziesiątych minionego wieku badania nad fizjologią seksu zaczęły powoli wychodzić z podziemia. Wcześniej naukowcami rządził strach przed opinią publiczną, nietolerancją religijną, presją polityczną, bigoterią i uprzedzeniami, tak w świecie nauki jak i poza nim. Tajemnice naszej seksualności i badania prowadzone przez naukowców opisuje obszernie Mary Roach w swej książce pod tytułem „Bzyk”.

Seks

Od rozstania z Marcinem minęły trzy samotne lata. Ten weekend postanowiła spędzić w towarzystwie. Może pozna kogoś wartego zaproszenia do niej na kolację ze śniadaniem. Ucieszył ją telefon od Moniki z propozycją wspólnego wyjścia. We dwójkę zawsze raźniej. Umówiły się przed wejściem. Bez trudu przeszły selekcję na bramce. Znalazły wolny stolik w rogu sali. Po chwili Monika tańczyła z wysokim, szczupłym Hiszpanem. Sonia została sama. Rozglądała się po sali.
- Czy mogę panią prosić do tańca?
Nie zauważyła jak podszedł do niej. Jej wzrostu, szczupły, śniady, ciemnowłosy. Jasno niebieskie uśmiechnięte oczy nie pasowały do jego południowej urody. Spodobał się jej. Wstała. Poprowadził ja na parkiet. Zaczęli tańczyć i tańczyli tak jak by tańczyli razem od zawsze. Przetańczyli pierwszą turę. Odwiedzili bar. Wypili drinki. Potem kolejne tury tańców i kolejne rozmowy przy barze. Opowiadał ciekawie o swoich podróżach i słuchał z uwagą opowieści Soni.

DSC02665Mój rajski ogród, rzecz niekoniecznie o drzewach

W rajskim ogrodzie pojawił się po raz pierwszy we wtorek dwunastego sierpnia przed kilkudziesięciu laty. Nie wiadomo czy to było rano, w południe, wieczorem czy w nocy. Kiedyś to go nie interesowało, dziś nie ma kogo zapytać.

Przypadek i humor

      Przypadek bladym świtem wyruszył do ludzi. Był dziś w wyjątkowo kiepskim nastroju. Szukał ofiar.
Pierwszą był uśmiechnięty, szybko idący piekarz. Przeoczył dziurę w chodniku, upadł i już nie był uśmiechnięty. Potem, podśpiewująca radośnie kobieta krojąca wędlinę. Ostry nóż trafił w palec. Polała się krew i łzy. Radosny śpiew zamienił się w płacz. Następnie w taksówce spieszącej na lotnisko trafił dublet. Kierowca z pasażerem wesoło rozmawiali. Pogoda była piękna, do odlotu niewielka rezerwa czasowa. W perspektywie weekend w Paryżu. Awaria prawej przedniej opony przerwała radosną konwersację. Zastąpiło ją nerwowe wymienianie koła, poszukiwanie innej taksówki i niesalonowa wymiana zdań. Kolejną była uśmiechnięta do swego smartfona dziewczyna. Wpatrzona w niego i zajęta pisaniem nie zauważyła fontanny fundując sobie i smartfonowi kąpiel. Wyglądała żałośnie cała mokra z ociekającym wodą smartfonem w ręce.

   Poranki  czy  Wieczory

Poranki, czy wieczory. Nie ma odpowiedzi, bo nie sposób porównać i wybrać. Poranki, wieczory i to co pomiędzy nimi to przecież nasze życie. Biegnie sobie ono według scenariusza, który z większym lub mniejszym entuzjazmem realizujemy. Czasem wydaje się nam, że mamy nań jakiś wpływ i wtedy na sercu nam radośniej. Próbujemy planować, ustalać priorytety, cele. Dyrdymałki takie, bo ono i tak pójdzie swoją drogą.
Poranki, gdy zaczynają dzień w perspektywie radosny, są takie jak perspektywa. Jeśli jeszcze świeci słońce, to chce się żyć. Odmiennie, gdy budzi się dzień pełen trudnych zadań, niechcianych obowiązków czy niemiłych wizyt. Gdy za oknem ponurość to jedynym co przychodzi do głowy jest pozostanie w łóżku, jeszcze chwilę, jeszcze pięć minut jeszcze do 8;30. W końcu zwlekamy się z łóżka i bez entuzjazmu podejmujemy wyzwanie.
Podobnie z wieczorami. Po dniu radosnym, wieczór staramy się przedłużyć, przeżyć, miło wykorzystać. Po ciężkim, męczącym i stresującym najchętniej uciekamy od niego w sen.

Rankiem
Lubił ten poranny sobotni rytuał. Wstawał koło piątej. Niespieszna kawa na balkonie przy wtórze ptaków, mieszkańców budek i wnęk w murach kamienic otaczających podwórko.

1Wydoroślałem..

   Wracał z pracy nad ranem. Przychodził do mnie. Czasem pocałował, czasem pogłaskał po policzku. Delikatnie. Bywało, ze się budziłem. Pachniał cudownie zapachem nienazwanym. Tej pamiętnej nocy usłyszałem szelest i wyczułem ten zapach. Obudziłem się. Zobaczyłem, że nie ma świętego Mikołaja.
Mikołajowe doświadczenie rozbudziło podejrzenia wobec Aniołka, dostarczyciela prezentów pod choinkę. Zacząłem węszyć po różnych zakamarka mieszkania. Obserwowałem rodziców. W końcu dwa dni przed wigilią znalazłem prezenty w skrzyni z bielizną do prasowania.

Miałem wtedy siedem lat. Nagle wydoroślałem.

smutekTelefon

Stanął w drzwiach gabinetu. Twarz miał smutną, przerażoną. Sapał z wysiłku. Zdążyłem? – zapytał.
- Proszę wejść i usiąść.
- Ale czy zdążyłem?
- Niech pan siada. Nie zdążył pan. Pani Zofia odeszła przed godzina.
- Jak to odeszła?
- No, zmarła.
- Tak bardzo się starałem, ale to 600 kilometrów i korki po drodze. Wyjechałem zaraz po wiadomości od was. Patrzył na jego zmęczoną twarz, rozdygotane ręce i było mu żal. Żal Pani Zofii, która tak na niego czekała. Mówiła o nim często z czułością. Że on taki ważny, zapracowany i że go bardzo kocha i że nie widziała go od 8 lat. I, że teraz to już na pewno go zobaczy, bo przecież przyjedzie się z nią pożegnać. Mówiła mu już dwa razy, żeby tym razem przyjechał koniecznie.

obrazek46Mężczyźni

    My mężczyźni jesteśmy częścią rodzaju ludzkiego. Nasz w nim udział jest zmienny. W okresach pokoju i stabilizacji oscyluje w granicach 50 procent. Naszym głównym celem jest podtrzymanie gatunku czyli przekazanie naszych genów następnym pokoleniem. Od poczęcia jesteśmy uzależnieni od kobiet. W ich ciałach rozwijamy się, z nich przychodzimy na świat. One nas karmią chronią, uczą, wychowują. One kształtują nasze nawyki, pokazują co dobre, a co złe. One rozwijają lub tłumią nasze zainteresowania. To od nich, w dużej mierze, zależy jakimi będziemy partnerami, obywatelami, ludźmi. Od nich i tylko od nich zależy bardzo wiele.

Toteż Drogie Kobiety, Matki, Żony, Kochanki jeśli obok was są mężczyźni:

paczkaZ niecodziennika zdań kilka

17 grudnia 1982 - piątek
        Przyszły kolejne paczki od nieznanych nam Włochów z Rimini i okolic. W sumie w ostatnich dniach dostaliśmy ich dziesięć. W paczkach odzież, żywność, kosmetyki i proszki do prania. Zaopatrzenie dla nas i najbliższej rodziny na dłuższy czas. Wobec zbliżających się świąt szczególną radość sprawiły nam artykuły spożywcze oraz pisaki i kredki dla dzieci. Oliwa, kawa, herbata, bakalie czy też owoce w puszkach to produkty, których w naszych sklepach nie uświadczysz od lat. Króluje w nich jedynie na pustych półkach ocet. Ten wieczny brak podstawowych towarów jest przytłaczający.

kobietyKobiety

Kobiety - część ludzkości. To one pracują na dwa etaty. Na jednym z nich bez wynagrodzenia i zabezpieczenia emerytalnego. To one ponoszą trudy urodzenia i wychowania potomstwa. Kobiety: piękne bardziej i mniej, boginie i jędze, matki, żony, kochanki i przyjaciółki. Czasem oparcie dla zagubionych i nieporadnych, a czasem ofiary swoich brutalnych mężczyzn. Kobiety, ważniejsza część ludzkości.
Odkąd pamiętam kobiety towarzyszyły mi zawsze. W końcu powstałem i rozwijałem się w łonie kobiety. Najważniejsze moje kobiety to Babcia, Mama, Żona, Córki i Wnuczka. Najważniejsze lecz nie jedyne. Zawsze interesował mnie ród niewieści. Starałem się go oswoić, poznać i zrozumieć.

kac1Kilka słów o przemijaniu…

Miło tu. Sympatycznie. Dobrze, że przyszedłem. Pyszne jedzenie, wódeczka schłodzona, muzyka nienachalna. Towarzystwo też niczego sobie. A ta zgrabna blondyneczka, taka w tańcu przytulna. No, nieźle jest. To jeszcze jedna i kolejna. Która to już? Trzeba zastopować. Już dość. Coś mi się tak świat rozmywa. Wracam do domu, nie ma co.
Byle dotrwać, dojechać. Jak nie wytrzymam, to taksiarz mnie zabije. No, już wysiadam. Nie, nie trzeba reszty. To miło, że pan dziękuje. Te schody, po diabła ich tyle i takie szerokie. Gdzie te klucze cholera? Dzwonię.
- Co tobie, takiś blady?
- Nic, nic ja tylko…

Od początku do końca

Trafili na siebie podczas przyjęcia. Zaczęli się spotykać, poznawać. Coraz bliżej i bliżej. Pierwsze pocałunki, narastająca bliskość. Dwoista jedność. Spełnienie. Szaleńczy wyścig do celu. Jeden zwycięski dociera i łączy się. Pozostałe giną, już niepotrzebne. Powstaje pierwsza komórka. Dzieli się, potem następna, następna i kolejne. Powstaje życie. Mijają dni, tygodnie, miesiące. Ciepło, bezpiecznie, spokojnie.
Nagle ucisk, parcie, wypychanie. Wokół zimno, jasno, nieprzyjemnie. Pierwszy krzyk. Pierwszy ból. Pierwsze przytulenie. Cichy miły głos, ukojenie głodu, uspokojenie. A potem już stale coś pierwszy raz. Potem kolejne, już znajome, powtarzalne. I znów coś nowego, przedszkole, szkoła, studia, praca. W międzyczasie pierwsze zauroczenia, pierwsze zadurzenia. Poznawanie, szukanie zrozumienia i akceptacji. Pierwsza miłość. Pierwsze i nie opuszczę cię aż do śmierci. Pierwsze dziecko, potem następne. Pierwsza kłótnia. Pierwsze pogodzenie. Potem to już wiadomo. Powoli rutyna. Powtarzalne rytuały. Przyzwyczajenie?

ubraniaNoworoczne postanowienia

Kolejny dzień realizacji noworocznych postanowień. Dziś porządkowanie szafy z ubraniami. Po kiepskich wynikach wczorajszego przeglądu biblioteki jestem zdeterminowany na sukces w usuwaniu ciucho-nadmiaru. Szafa opróżniona. Duży worek na rzeczy do przekazania potrzebującym przygotowany. Nic mnie nie powstrzyma. Do roboty.

Najpierw ubrania. Garnitur w morskim kolorze. Kupiłem go w 1995 roku na spotkanie koleżeńskie w trzydziestolecie matury. Nie mam pojęcia dlaczego. Kolor morski nigdy mi się nie podobał, a dodatkowo materiał kiepski, mnący się. Ubrałem go najwyżej cztery razy. Do worka. Razem z morską koszulą i zielonkawym krawatem. No, może nie. To taki w sumie ciekawy komplet.

opłatekSamotna Wigilia

Siedziała w fotelu patrząc na ubraną choinkę. Stała jak zawsze w rogu pokoju. W miejscu wybranym przed dwudziestu laty. Przyjechali tu, gdy przenieśli męża służbowo do tej dziury na północy kraju. Jak na wygnanie. Kilkaset kilometrów od rodzinnego miasta, znajomych, przyjaciół i bliskich. Początkowo jakoś sobie radzili. Poznali kilka rodzin. Spotykali się. Potem dzieci założyły rodziny i wyjechały. Potem zmarł mąż. Została sama. Po śmierci męża wspólni znajomi odsunęli się od niej. Poprzednie dwie wigilie spędziła samotnie. Tę miała nadzieję spędzić z rodziną. Wszystko przygotowała, jak zawsze, gdy byli jeszcze z dziećmi. Kupiła prezenty pod choinkę. Nakryła stół. Miała nadzieję, że będzie jak dawniej. Jeszcze przed chwilą. Teraz już nie ma. Właśnie listonosz przyniósł listy od dzieci z życzeniami

W lesie

Szedł już długo. Dawno minął strumień na którym zwykle kończył samotne wędrówki po lesie. Był wściekły, rozżalony, smutny. Tym razem ojciec przesadził. Jak mógł mu tak powiedzieć. Przecież chciał dobrze. Wszystko jest do kitu. Nie chcę tak dłużej. Las gęstniał, szumiał złowrogo, ciemniało. Czuł niepokój potęgowany jego odgłosami. Jakieś pohukiwania, trzaski, jęki. Pierwszy raz był sam tak daleko. Powoli wściekłość ustępowała a z nią znikała odwaga i determinacja. Chciał wrócić. Tylko jak. Usiadł na pniu powalonego drzewa. Rozglądał się próbując przypomnieć sobie drogę. Nie pamiętał skąd przyszedł. Co teraz?
Nagle zza drzewa po drugiej stroni polanki wyskoczył zajączek. Mały taki. Miał szaro rudą sierść i jedno uszko klapnięte. Wyglądał zabawnie i przyjaźnie. Przykicał do chłopca. Popatrzył ciemnymi oczkami na niego i odbiegł kawałek. Zatrzymał się. Po chwili wrócił i znowu odbiegł. Wyraźnie zapraszał. Poszedł za nim. Minęli wysoką skałę i doszli do polanki na końcu której stała chatka. Kicek – bo tak nazwał zajączka pobiegł przodem i już był pod chatką. Poszedł za nim. Drzwi, gdy stanął przed nimi, otworzyły się gościnnie. Wszedł.

Teksty z warsztatów literackich

Czas – życie płynie
Pierwsze spotkanie. Pierwsze spojrzenie. Pierwszy spacer. Zachwyty, zauroczenia. Połączone myśli, oddechy, ciała. Potem legalizacja. Obietnica, że nie opuścimy się aż do śmierci. Potem dzień za dniem. Praca, obowiązki, dzieci. Próby zachowania, ocalenia tych pierwszych chwil coraz trudniejsze. Rutyna. Codzienne powtarzalne czynności. Kłótnie o drobiazgi, nieumiejętność porozumienia. Obojętność. Czas płynie. Dzieci dorosłe. Rozwijamy się. Znajdujemy wspólny język sprzed lat. Nabieramy dystansu. Już wiemy, że w sprawach błahych lepiej mieć święty spokój niż rację. Ustępujemy. Rozumiemy przyzwyczajenia i ograniczenia. Coraz częściej i dłużej rozmawiamy. Niektóre nasze zachowania irytujące przed laty dziś budzą uśmiech, a czasem czułość pewną. Wiele wspólnych przeżyć, rytuałów i słów szyfrów. Pięknie, spokojnie, bezpiecznie. Razem.
I tylko czasem, gdy perorując próbuję innym przekazać swoje mądrości życiowe, patrzysz na mnie z wyrazem twarzy wietrzącej jakiś niecnotliwy zapach, a w oczach masz politowanie. I wtedy, wyłącznie wtedy, budzisz we mnie żądzę mordu.

SEN

Stoję u stóp góry. Mam na jej szczycie umieścić kulę wielkości niedużej piłki, szarą, elastyczną, ciepłą. Toczę kulę, która za każdym krokiem powiększa się. Jest coraz cięższa, cieplejsza, lepka. Szczyt tuż, tuż. Nie daję rady. Odwracam się i uciekam. Kula za mną. Jest coraz bliżej. Budzę się przerażony i zlany potem. Jest mi zimno. Drżę. Wokół ciemno, cicho. Słyszę spokojne oddechy matki i brata. Powoli uspokajam się. Boję się zasnąć. W końcu usypiam.
I tak co noc, co kilka nocy. Nieregularnie. Zawsze tak samo. Nagle spokój. Nie przychodzi przez wiele lat. Pojawia się znów w okresie egzaminów do Liceum. Towarzyszy mi przez miesiąc wakacji. I znika. Wraca ponownie na kilka tygodni przy egzaminach na studia. Potem przy magisterium. Następnie przy podjęciu pracy na uczelni. Potem przy doktoracie i po nim jeszcze kilka razy. Zawsze gdy zmieniam coś w swym życiu zawodowym.

W dzieciństwie był to koszmar. Przy kolejnych kontaktach trauma malała. Oswajałem go, albo on mnie oswajał. Nie wiem. Zastanawiam się tylko, dziś z perspektywy czasu, czy nie był to przypadkiem sen determinujący, proroczy.

 

ŚMIECH

Śmiech powstaje w centralnym układzie nerwowym. Jest spontaniczną reakcją, niezależną od naszej woli lub działaniem przez nas zaplanowanym. Poprawia krwiobieg, przyspiesza bicie serca i krążenie krwi, dzięki czemu organizm otrzymuje więcej tlenu. Aktywizuje nie tylko mięśnie brzucha, ale i twarzy. Człowiek zwykle oddycha bardzo płytko i tylko górną częścią płuc, zatem wdycha niewielką ilość powietrza, więc organizm jest słabo dotleniony. Tymczasem śmiejąc się, podczas jednego wdechu pobieramy nie pół, ale aż półtora litra powietrza. Poprawia się koncentracja, sprawność i refleks. Śmiech pobudza układ odpornościowy, hamuje wydzielania hormonów stresu: adrenaliny i kortyzolu. Zwiększa wydzielanie endorfin (zwanych hormonami szczęścia), łagodzi bóle głowy i mięśni. Przyspiesza też trawienie i pobudza przemianę materii. Skurcze mięśni korzystnie wpływają na pracę śledziony, wątroby i jelit. Gdy śmiejesz się przez dłuższą chwilę, wprawiasz w ruch wszystkie mięśnie tułowia. Mięśnie te są w tym czasie dotleniane. Nie tylko poprawia się twoje samopoczucie, ale korzystnie wpływa to na stan twojego zdrowia fizycznego. Dlatego też należy się śmiać jak najczęściej.
Śmiech to zdrowie.

poezjaUlubiony wiersz

Ulubiony wiersz. Było ich wiele na poszczególnych etapach życia. Odeszły w zapomnienie moje fascynacje poezją Marii Pawlikowskiej –Jasnorzewskiej, Juliana Tuwima, czy też Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego. Wraz z upływem czasu zmieniały się moje zainteresowania potrzeby i podejście do wielu spraw. Do życia w szczególności. Zacząłem zauważać jego ulotność, niepowtarzalność i fakt iż nie należy traktować go zbyt poważnie. Stąd już blisko mi było do twórczości Andrzeja Waligórskiego przedstawiającej życiowe scenariusze i przesłania z przymrużeniem oka w formie żartobliwej, lekkiej, czasami frywolnej, jak chociażby w Bajeczkach Babci Pimpusiowej. Oto jedna z nich:
Zapylała raz pszczółka jakiegoś badyla,
Wtem czuje, że od tyłu też ją ktoś zapyla.
Patrzy się, a to truteń, niejaki Zenobi.
Morał - rób dobrze innym, tobie też ktoś zrobi.

Najważniejsze pytanie

Z kilkoma ważnymi pytaniami zmagałem się w życiu. Myślę, że już znalazłem na nie odpowiedzi. O tym, moim zdaniem, najważniejszym nie chcę pisać jest zbyt osobiste. Napiszę więc o drugim w kolejności. Brzmi ono: Jak żyć? Wydaje się proste i zapewne każdy poda co najmniej kilka recept – odpowiedzi. Wszystkie z nich będą uprawnione poparte wychowaniem i własnymi przeżyciami odpowiadającego. Tak też zapewne jest i w moim przypadku. Jeśli pominę proste recepty w stylu uczciwie, pracowicie, i tak dalej; szczególnie ważne wydają mi się dwie konstatacje.

Po pierwsze, w zgodzie z sobą. Przy pełnej akceptacji swych niedoskonałości, wad i braków. Lubiąc i chwaląc się za osiągnięcia i sukcesy zaś z konstruktywną krytyką podchodząc do popełnianych błędów. Być przede wszystkim uczciwym wobec siebie.

Po wtóre, warto być egoistą. Wszystko, co się robi w życiu trzeba robić dla siebie, z potrzeby własnego serca, ciała i umysłu uważając jedynie, by nie krzywdzić innych. Przy takim nastawieniu, to co robimy w zgodzie z sobą i dla siebie, będzie również lepsze dla otoczenia. Niech „chcę", zastąpi „muszę". Nie ma nic gorszego niż świadczenia dla innych z poczucia obowiązku, litości, bo tak wypada, bo co ludzie powiedzą itp.

praca1

Dwóch ich miałem

Dwóch ich miałem. Dwóch na jednego rozpoczynającego pracę, świeżo upieczonego, magistra. Dwóch różnych wiekiem, doświadczeniem, kulturą i stylem kierowania zespołem.
Pierwszym był profesor. Urodzony na kresach wschodnich, absolwent Politechniki Lwowskiej, specjalista z zakresu surowców i technologii materiałów ceramicznych. Był kierownikiem Katedry. Poznałem go już podczas studiów uczęszczając na prowadzone przez niego wykłady oraz wycieczki technologiczne. Te wycieczki to było coś wspaniałego. Wyjeżdżaliśmy na cały tydzień w objazd po Polsce i odwiedzaliśmy różne zakłady produkcyjne poznając praktycznie technologię, maszyny i urządzenia. „Dziadek", bo tak go nazywaliśmy, był w branży wśród pracowników przemysłu powszechnie znany i lubiany. Przyjazd z nim lub z jego rekomendacji do zakładu gwarantował serdeczne przyjęcie, smaczny poczęstunek i dużą dawkę wiedzy praktycznej. Przy okazji poznawaliśmy ludzi z przemysłu, podróżujących z nami asystentów i siebie.

Wystarczy jedna chwila

Mieszkała gdzieś w Polsce, w oddalonej od wsi, samotnej chałupie pod lasem. Zwali ją Babka. Nikt już nie pamiętał jej imienia i nazwiska, choć wszyscy mieszkańcy bywali u niej. Odwiedzali ją z problemami, nie tylko zdrowotnymi. Zawsze pomagała dobrą radą, zamawianiem lub miksturami, przyrządzanymi według własnych receptur. Była od zawsze. Zmarła nagle, w dzień po wysłaniu listu.
On przyjechał na jej pogrzeb. Pokłócił się z proboszczem, który nie chciał pochować Babki na cmentarzu parafialnym, gdyż nie chodziła do kościoła. Jakoś go przekonał. Pochowano ją pod murem cmentarnym. „Wieś" odetchnęła. Po pogrzebie wyjechał. Wrócił po pół roku. Przyjechał na motorze. Rzeczy miał mało. Domu Babki nie remontował tylko zamieszkał. Jedyna zmiana, którą wiejskie dzieciaki szybko zauważyły to drut rozciągnięty od dachu domu do wysokich sosen stojących opodal. Józek, miejscowa złota rączka mówił, że to antena. Był wysoki, szczupły, niebieskooki o smagłej cerze. I jeszcze włosy. Taki czub przez środek wygolonej po bokach głowy, w dodatku kolorowy, farbowany. Miejscowi przezwali go Cipiór. Do wsi zachodził rzadko, tylko do sklepu lub na pocztę. W kościele i na wiejskich imprezach nie bywał. Zagadnięty uprzejmie odpowiadał, uśmiechał się, ale nie podtrzymywał rozmowy. Odchodził. Żył we wsi, ale nie z wsią. Był obcy. Nie szukał kontaktu. W końcu dali mu spokój. A on chyba tego chciał.

Najstarszy zawód świata

Prostytucja – najstarszy zawód świata jak powszechnie przyjęto. Zawód, którego początku można doszukiwać się w starożytnych świątyniach. Zawód, którego historia, jest zarazem historią ludzkości. Zawód, podobnie jak osoby go uprawiające, negatywnie oceniany. Dla mnie ta negatywna ocena nie jest taka oczywista. Słuchając jednoznacznych stereotypowych ocen wygłaszanych często przez hipokrytów zastanawiam się co wiedzą o osobie którą tak jednoznacznie oceniają, czy wiedzą dlaczego zajęła się prostytucją, czy znają jej motywacje. Czy jej praca to świadomy cyniczny wybór, czy też przymus ekonomiczny lub fizyczny. Myślę, że historia każdego człowieka jest odrębna i tak winna być rozpatrywana, a ja więcej mam szacunku dla prostytutki wykonującej dobrze swój ciężki zawód niż dla prostytuujących się polityków, naukowców, dziennikarzy i przedstawicieli innych zawodów, którzy dla doraźnych korzyści postępują nieetycznie.
Najstarszy zawód świata to prostytucja. Takie schematyczne, stereotypowe podejście jest zawężeniem pojęcia rzeczywistego najstarszego zawodu świata, czyli zawodu sprzedawcy. To ta profesja w szerokim rozumieniu jest najstarszym zawodem świata. Uprawiają go wszyscy niemalże od narodzin do kresu swych dni. Transakcja kupna sprzedaży w powszechnym rozumieniu jest jednoznacznie przypisana wymianie dóbr bądź usług pomiędzy kupującym i sprzedającym, ale czy wyłącznie?

W poszukiwaniu złocistej samotności

00 morze3Powstajemy z bliskości. Rozwijamy się w niepowtarzalnej bliskości. Przychodzimy na świat i towarzyszy nam samotność. Pierwszy z nią kontakt mamy w niemowlęctwie, gdy nie czujemy, nie słyszymy koło siebie matki. Nie pamiętam jak to było wyobrażam sobie jednak, że strasznie, tak strasznie, że koniecznie trzeba było zareagować przeraźliwym płaczem. Zadziałało i tak nauczyłem się radzić sobie z niemowlęcą samotnością. To doświadczenie i umiejętności radzenia sobie z samotnością wraz z moim dorastaniem i rozwojem zmieniało się. Dziś wiem już, że samotność towarzyszy nam w życiu bardzo często, a w niektórych sytuacjach i przy podejmowaniu osobistych decyzji zawsze jesteśmy samotni.
Gdy patrzę wstecz to samotność nie była dla mnie wielkim problemem, więcej często jej szukałem. Lubię zwłaszcza, wraz z wiekiem coraz bardziej, chwile mej złocistej samotności. Chwile gdy jestem sam, nic nie muszę, albo postanowiłem, że nie muszę i mogę myśleć, wspominać, planować lub czytać. Dobrze gdy świeci słońce, gdy można siedzieć pod drzewem słuchać przyrody. To są te szczęśliwe chwile samotności. Są też inne.

A1Twarze wokół nas

Twarze. Otaczają nas przez całe życie. Są wszechobecne od chwili naszych narodzin aż do śmierci. Każdy z nas w życiu rejestruje ich świadomie bądź nieświadomie dziesiątki, setki, tysiące - ilości niepoliczalne. Niepoliczalne gdyż nasze mózgi rejestrują wszystkie, a tylko niektóre z nich wracają do nas w naszych wspomnieniach, snach czy marzeniach. Cześć z nich jest dla nas obojętna, część zaś bardzo ważna.
Najważniejsze to twarze naszych bliskich tych, z którymi obcujemy obecnie i tych którzy odeszli wracając do nas w naszych wspomnieniach i snach. Potem twarze naszego dzieciństwa i młodości pamiętane ze szkół, domów kultury, uczelni, obozów, kolonii, rajdów to koledzy, przyjaciele, pierwsze sympatie i miłości, a także nauczyciele i wychowawcy.

u3

Moje nałogi

Alkohol – z nim miałem do czynienia już jako kilkuletni dzieciak. Mój Ojciec nie stronił od alkoholu szczególnie zaś lubił piwo. Zdarzało się, że tego złocistego napoju zabrakło i brak ten trzeba było niezwłocznie uzupełnić. Wtedy dostawałem szaroniebieski emaliowany dzbanek i polecenie przyniesienia piwa. Wędrowałem z tym dzbankiem kilkadziesiąt metrów do Restauracji Pod Filarkami, mieszczącej się na rogu ulic Dietla i Starowiślnej. Ponieważ byłem tam już znany barman napełniał dzbanek i wracałem z nim do domu. Początkowo te spacery były dla mnie dużym przeżyciem czułem się odpowiedzialnym i byłem dumny, później stały się rutyną a następnie wyrosłem i przestałem być „donosicielem". Moment ten nastąpił po próbie obrzydzenia mi alkoholu jaką mój Ojciec podjął gdy miałem dwanaście lat. Nie podpijałem przynoszonego piwa.

schwartz chCzarny charakter  - przewrotny i zły bohater utworu literackiego, komiksowego, scenicznego lub filmowego, często będący kołem zamachowym intrygi. Motywy czarnych charakterów są różnorodne. Najczęściej kieruje nimi chęć wzbogacenia się, żądza władzy lub zemsty. Motywem może być również szaleństwo spowodowane traumatycznym wydarzeniem, bądź brak wyboru.
Tyle definicja, moim zdaniem niepełna, ograniczając się do sztuki pomija znaczną część naszego życia, w którym , śmiem twierdzić buszują różne czarne charaktery, psując jego jakość. Spytacie, kto to taki. Jak się zastanowicie, to sami ich znajdziecie i myślę, że przyznacie mi rację.
Występują w dwu grupach: jawnej i anonimowej. Niektórzy często pod oboma postaciami. Wywodzą się z różnych grup społecznych i różnych profesji. Jawni są nam znani z twarzy i nazwiska, można do nich dotrzeć i uzyskać o nich informację, można próbować podjąć z nimi dialog lub się im przeciwstawić.

Bohaterowie codzienności

Rozglądając się w masie otaczających nas ludzi trudno wypatrzyć bohaterów, częściej dają się zauważyć destruktorzy codzienności. Wiecznie narzekający, z wszystkiego niezadowoleni, mający wszystko lepsze i najmądrzejszy na świecie. Tacy, którzy są udręką ducha. O nich też częściej słyszymy w mediach. Przykre to, ale normalność i pozytywne działanie jest w naszych czasach niemedialne, nie sprzedaje się. Jaki to news, że dwójka rodziców wychowała i wykształciła na porządnych ludzi czwórkę lub więcej dzieciaków. Natomiast informacja, że pijana matka zabiła noworodka to dopiero news. Dowiemy się o tym ze wszystkich dzienników telewizyjnych, serwisów radiowych i internetowych, a także przeczytamy we wszystkich gazetach i czasopismach.

Wypatrzyć bohaterów jest trudniej.

przyjazn2O przyjaźni słów kilka
- - - - - - - - -  Przyjaźń nie pojawia się nagle, jak miłość od pierwszego wejrzenia.  Z racji swych cech: dobrowolności, równości partnerów ich wzajemnego szacunku, zaufania, pomocy, wyrozumiałości, wsparcia, empatii, tolerancji, wspólnych zainteresowań i umiejętności przebaczania, wymaga czasu i cierpliwości. Często budujemy ją całe życie, bo tylko czas może jej trwałość i jakość zweryfikować. To wieloletnie budowanie wydaje mi się najistotniejsze. Bo przyjaźń wymaga wzajemności, a mocno przereklamowana miłość - niekoniecznie.
Najczęściej mówi się o przyjaźni miedzy osobami tej samej płci opartej na wspólnocie zainteresowań, celów, podobieństwach charakterów i wielu innych elementach, rzadziej o przyjaźni kobiety i mężczyzny, choć i takie zapewne się zdarzają.

Dawać, czy nie dawać...?

Podeszła do mnie na ulicy kobieta w średnim wieku z prośbą o pieniądze na bilet tramwajowy, bo nie ma jak dojechać do córki, która mieszka w Bronowicach. Wyglądała porządnie i przekonywująco. Dałem, życząc dobrej drogi. Za kilkanaście minut spotkałem ją ponownie. Zwróciła się do mnie z tą samą prośbą. Nawet zbytnio się nie speszyła na uwagę, że powinna już jechać do córki, bo przecież na bilet dostała. Powiedziała: "Przepraszam, nie zapamiętałam Pana". I odeszła po pieniądze na kolejny bilet. Czułem się kiepsko, oszukany.

Kiedyś, gdy przechodziłem przez Plac Dworcowy podszedł do mnie mężczyzna z prośbą o pieniądze na jedzenie. Odpowiedziałem, że nie dam Mu pieniędzy natomiast mogę kupić coś do jedzenia. Nie był z tej oferty zadowolony.

wagary3Moje wagary

Kiedy to było ?!  Usiłuję przypomnieć sobie jakieś szczególne warte opisania i nic nie przychodzi mi do głowy. Pewnie dlatego, że rzadko wagarowałem. W szkole podstawowej do klasy 7-ej byłem bardzo zdyscyplinowanym uczniem. Dopiero w 7. klasie, gdy zostałem kinomaniakiem, zdarzało mi się wybrać poranek w którymś z krakowskich kin zamiast lekcji w szkole.
Ten ranek był piękny, słoneczny, majowy. W perspektywie klasówka z historii i fizyki, albo wyprawa ze Staszkiem do kina na film „I bóg stworzył kobietę" z udziałem Brigitte Bardot. Wiadomo, co wybrałem. Wprawdzie film zaczynał się o 11.00, ale już o 9.00 spotkaliśmy się pod Adasiem.

Moja Polska, to kraj ludzi szczęśliwych

Moja Polska, to kraj ludzi szczęśliwych, uczynnych, pracowitych, życzliwych, gościnnych, akceptujących różnice poglądów, zachowań i religii. To kraj obywateli i społeczników. To wspólnota ludzi solidarnych o różnym statusie materialnym, zróżnicowanych poglądach, często spierających się, ale w sprawach zasadniczych konsekwentnie dążących do konsensusu w imię wspólnego dobra.
Moją Polskę tworzą silnie zintegrowane społeczności lokalne, małe ojczyzny. Są one zarządzane przez ludzi wybranych spośród nich przy bardzo wysokiej frekwencji. Na tym szczeblu wybierane są osoby znane i szanowane w swoim środowisku, najczęściej bezpartyjne.

Gałczyński i szczęście,
tak w ogóle

Kajak i kretyn

Kretyn spływał w kajaku na rzece,
uśmiechnięty, szczęśliwy jak świnia,
A że kretyn był, więc z istoty rzeczy
Za każdym kilometrem kretyniał.
Niebo było czyste, bez chmurek,
Rzeka niebieska i krzywa.
I wołali źli ludzie, co się wspięli na pagórek:
- Ach, spójrzcie, to kretyn spływa.
Na brzeg wyszła żona w wianku z konwalii,
Wyszedł szwagier z całą rodziną
I płakali, i ręce załamywali,
A kretyn płynął i płynął.

Limeryki, moskaliki, lepieje

Pewna dziewka ze Zwierzyńca

Miała chęć na mnicha z Tyńca

Ale, że Wisła wylała

To się doń nie dostała

Więc z rozpaczy wywinęła młyńca.
---

Jedna poetka z Krakowa,

Była na Nobla gotowa

Nobla Szymborskiej przyznano

A ją wciąż pomijano

I od tego bolała ją głowa.

Mój Kraków magiczny,
a może nie ?

dorozkaKraków, moje miasto. Miasto moich narodzin, szkoły studiów pracy, mojego życia. Wydawałoby się, że znam je doskonale a tymczasem stale mnie czymś zaskakuje. Gdy zastanawiam się gdzie tkwi jego magia nie znajduję odpowiedzi. Dla mnie magia Krakowa łączy się nierozerwalnie
z jego poznawaniem i życiem w nim. To plaża piaszczysta nad Wisła i kąpiele w niej. To przeprawa łódką spod Wawelu do Dębnik. To gra w zośkę czy jazda na łyżwach na lodowisku przed szkołą podstawową nr 16 przy Plantach Dietlowskich.

Stereotypy - zwalczać czy utrwalać?

stereotyp5Wstaję rano, idę do łazienki. Golę: się najpierw prawy policzek, potem lewy, szyja z lewej, potem z prawej strony. Ubieram się: koszula najpierw prawy rękaw, potem lewy, guziki zapinam od góry do dołu. Majtki: najpierw prawa nogawka, potem lewa, skarpetki podobnie prawa, lewa, marynarka tak jak koszula. Śniadanie. Mnóstwo powtarzalnych nawykowych czynności. Wychodzę
z domu. Biorę klucze z haczyka przy drzwiach gdzie wczoraj po przyjściu je powiesiłem. Idę lub jadę do pracy zwykle tą samą droga. Wieczorem, kiedy już nie powinienem, objadam się bo nie potrafię się oprzeć.

 

Wymarzone, niespełnione wakacje - Nieeeeee!!!


budda No wreszcie wyjeżdżam. Wszystko załatwiłem co było do załatwienia. Samochód zapakowany. Prezenty dla Staszka zabrane. Mogę jechać. Jeszcze wczoraj rano rozważałem przełożenie terminu wyjazdu, ale Staszek nie chciał o tym słyszeć. Powiedział, że wszystko ma załatwione i niczego nie będzie tym razem odwoływał.  Pojutrze wyjeżdżamy razem do Tajlandii na wycieczkę kupioną przez niego w niemieckim biurze podróży, za niewielkie jak na polskie ceny pieniądze. Nie dziwię się jego oburzeniu. W końcu już od trzech lat wyjeżdżamy na tę naszą wyprawę życia, która jak dotąd nie dochodziła do skutku z mojej przyczyny.

Tajemnica Filomeny

Film (reż. Stephen Frears) Tajemnica Filomeny to opowieść oparta na prawdziwej historii, która wydarzyła się w Irlandii. Tytułowa Filomena Lee (Judi Dench) jest religijną Irlandką, która w latach 50 minionego wieku, jako młoda niezamężna dziewczyna zaszła w ciążę. Rodzice zhańbioną córkę oddają do zakonu by tam urodziła dziecko i odpokutowała swą hańbę. Zakonnice przekazują jej dziecko do adopcji a Filomena przez całe swe dalsze życie wspomina i poszukuje bezskutecznie synka. Będąc już na emeryturze w 50 rocznicę urodzin swego syna postanawia go odnaleźć. Podejmowane przez nią wcześniej próby jego odszukania zaczynały się i kończyły w zakonie, który odmawiał jej pomocy. Nie znajdując zrozumienia u sióstr zakonnych decyduje się przerwać milczenie. Spotyka na swej drodze Martina Sixsmith'a (Steve Coogan) – błyskotliwego dziennikarza śledczego tropiącego polityczne skandale, który zainteresowany jej historią postanawia pomóc w poszukiwaniach.

Na grzbiecie słonia

slon- Popatrz Misiaczku, jak tu pięknie, jak miło kołysze i z wysoka dużo więcej widać.
- Tak, tak Myszko, miałaś wspaniały pomysł z tą podróżą.

„Wspaniały pomysł, co ja gadam! Chyba już całkiem zgłupiałem. Zachciało mi się zmian. Mogłem sobie siedzieć teraz w Krynicy z Zosią. Spacer deptakiem, kino, kawiarnia, to byłby największy wysiłek.
To nie, zachciało mi się zmian, rozwodu i młodszej żony. To teraz mam co chciałem. To już druga w tym roku szalona eskapada. Przed miesiącem musiałem tłuc się na wielbłądzie i zwiedzać piramidy, teraz te słonie, a to jeszcze nie koniec! W zimie wariatka planuje Alpy. Oszaleję! Skąd ja pieniądze i zdrowie na to wezmę? Już teraz ledwo zipię. Cholera, zachciało mi się zmian.

Podróże małe i duże 
- w Tatrach jesienią

 Jelen i łania 0812 Poranek ostatniego dnia naszych tatrzańskich wycieczek był ponury. Chmury zasłoniły zupełnie słońce było, wilgotno, chłodno i w sumie zapowiadał się nieciekawy dzień. Trochę zmęczeni dość forsownymi wyprawami minionych dni postanowiliśmy spędzić ten dzień mniej ambitnie. Marek, mój przyjaciel, współtowarzysz i człowiek obyty z Tatrami zaproponował: Kasprowy, a potem spacer na Kalatówki i Halę Kondratową. Kasprowy miał być „zdobyty" kolejką linową z Kuźnic, a Kalatówki i Kondratowa spacerem. Gdy zbliżaliśmy się do Kuźnic trochę zaczęło się przejaśniać. Kolejka do kolejki była krótka, tylko 20 minutowa.

Lew - mój znak zodiaku

lew  Lwy z reguły są optymistami. Nigdy nie przejmują się niepowodzeniami. Nie zatrzymują się, nie rozpaczają. Dumne, nawet w łachmanach, zawsze kroczą do przodu. Mają po prostu klasę.
Planetą, która sprawuje patronat nad tym znakiem jest Słońce. Według wiedzy astrologicznej Słońce odpowiada za siłę charakteru i osobowość. Osoby, które w horoskopie mają mocne Słońce, są zazwyczaj zaliczane do osób silnych psychicznie, nie ulegają łatwo wpływom innych ludzi, a ich osobowość nie ma cech neurotycznych. Nie ulegają także załamaniom nerwowym.
W negatywnym aspekcie ludzie urodzeni w „słabym Słońcu" stanowią ich przeciwieństwo. Są niezwykle podatni na neurozy i załamanie nerwowe, a ich życiu towarzyszą wciąż lęki i obawy. Lwy mogą być, zatem wielce dobroduszne i wspaniałomyślne, ale zarazem bardzo egoistyczne. Największa miłość Lwa - on sam...

Guido – Zabytkowa Kopalnia Węgla Kamiennego w Zabrzu

GuidoPomysł zwiedzania kopalni Guido wydał mi się mało atrakcyjny gdyż byłem już pod ziemią w dwu kopalniach – w Wieliczce i w Bochni, a ponadto termin kolidował z moimi wcześniejszymi zobowiązaniami. Mijały dni i pomysł wyjazdu do kopalni Guido, kopalni węgla kamiennego czyli prawdziwej kopalni, żył we mnie własnym życiem wykonując krecią robotę przekonywania. Zmieniły się okoliczności, zaplanowane w terminie wycieczki, zajęcia przesunęły się, a mój przyjaciel zgłosił chęć zwiedzenia kopalni i w ten to sposób zdecydowałem się i ja. I co, ano nie żałuję.

Barbarella słoneczna

Gdy odwiedzam moją córkę Magdalenę powtarza się pewien rytuał. Magda otwiera mi drzwi, witamy się, a następnie rozglądam się po mieszkaniu szukając wnuczki. Gdzie jest, czym się zajmuje, mówię coś głośno by zwrócić na siebie Jej uwagę. Nagle widzę Ją, siedzi na dywanie z klockiem w rączce. Patrzę na Nią, Ona podnosi głowę, nasze spojrzenia spotykają się. Patrzymy sobie w oczy. W jej oczach pojawia się uśmiech, który następnie ogarnia całą buźkę, śmieje się, głośno coś gaworzy i wędruje w moją stronę.

Ten moment pierwszego wzrokowego kontaktu i rodzący się uśmiech na Jej twarzy jest zachwycający. Jest ciepły i dobry jak słońce.

Podobnie jak mnie, Basia wita wszystkich, z małym wyjątkiem. Tym wyjątkiem jest jej 4-letni braciszek Rysiu, dla którego dodatkowo zarezerwowane są przejawy radości wyrażane całym ciałem.

Gdy obserwuję moje wnuki zachwyca mnie ich naturalność, spontaniczność i niewyczerpana energia a przede wszystkim ich radość z samego istnienia.

Królik po Berlińsku

• Dziki wolny królik
• Coraz mniej wolności, coraz więcej murów
• Króliki – żołnierze nie strzelają – zaufanie
• Króliki zrozumiały w końcu, że zamknięto je tu dla ich dobra
• Życie królików zbliżało się do ideału - spokój, brak wrogów dostatek jedzenia
• Zakłócenie praw natury
• Pojedyncze króliki indywidualiści kopią tunele pod murem, próbują opuścić raj, który nie jest ich rajem
• Bierność, apatia, brak wpływu
• Króliki żyjące w grupie nie są tak inteligentne jak indywidualiści
• Zmiana zwyczaju, strzelanie do królików – strach
• Zburzono mur - pojawiła się przestrzeń Króliki czuły się tak jakby im ktoś ją podarował – nie pamiętały, że wcześniej ktoś im to zabrał
• Pejzaż wielkiej łąki widoczny przez wybitą w murze dziurę

Te zdania wynotowałem oglądając film. Było to moje pierwsze z nim spotkanie, choć wcześniej wiedziałem o jego istnieniu.

Joomla Template - by Joomlage.com